Hoe het begon.

Waar moet je beginnen als je wilt vertellen over een wens om zwanger te worden?

Meestal met, ‘Schat ik wil een baby, laten we de anticonceptie weggooien’

Bij ons ging dat iets anders.

Sinds mijn pubertijd zit mijn gewicht al in een stijgende lijn, kreeg ik donkere haartjes op mijn buik en was een regelmatige menstruatie ver te zoeken.

Toen ik na jaren de pil slikken, migraine na migraine aanval kreeg. Adviseerde een neuroloog om te stoppen met de pil, dit met groot succes.
De migraines werden snel een stuk minder.

Daarentegen werden de menstruaties steeds minder voorspelbaar. 

Ik ging van een half jaar niet ongesteld, naar 4 weken achter elkaar wel, en alles wat daar tussen zit.

Toen ik in 2009 mijn huidige man ontmoette, gebruikte ik niks en kinderen krijgen was echt nog te vroeg dus koos ik voor een ‘Mirena’ spiraal. Minder hormonen en wel beschermd, dus perfect voor ons.

Tegen de tijd dat ik 22 was, kreeg ik toch wat vraagtekens over mijn lichaam.

Ik kreeg inmiddels ook donkere gezichtsbeharing, waar ik dood ongelukkig van werd.
Waar kwamen deze haartjes vandaan en waarom werd ik niet gewoon ongesteld?

Na een thuisonderzoek bij ‘Dr Google’ vond ik het fenomeen PCOS, oftewel ‘Polycysteus Ovarium Syndroom’ .

Na het lezen over PCOS vielen de puzzelstukjes op zijn plek. Dit is wat ik heb. Fijn om te weten. maar dit heeft misschien ook wel invloed op onze kinderwens?

Samen besloten we dat we nu nog geen kinderen wilde, dus eigenlijk was het voor mij nog niet relevant. Dus ik deed nog even niks met deze kennis. Een soort van struisvogel politiek.

Toen ik 23 jaar werd, kreeg ik toch het idee dat ik er iets mee moest en ben ik naar de huisarts gegaan.

Ik heb mijn verhaal gedaan en de arts trok snel de conclusie dat het wel PCOS móest zijn, maar liet nog bloed prikken en een inwendige echo maken.
De echo bleek een schot in de roos,  “Je bent een échte PCOS-er, want je zit vol met kleine follikels” zei de echoscopist.

Toen de huisarts mij belde om dit officieel aan mij door te geven, zei ze ‘Je bent nog zo jong, kinderen komen later pas, dus dat maakt niks uit.’

Toen dacht ik, ho even, wat heeft leeftijd hier mee te maken?

Ik heb een hormoonstoornis, hoe kan dit ‘genegeerd’ worden onder het mom ‘je bent nog jong’? Als ik nu kinderen wil, heb ik dus een probleem.

PCOS zorgt er namelijk voor dat ik véél minder dan 12 x per jaar eisprong heb. En in mijn geval zelfs nooit.

Dit zorgde ervoor dat onze kinderwens in één klap veranderde van, ‘dat komt nog wel’ naar ‘misschien moeten we er eens over praten.’

Want met zo zelden een eisprong, kun je ‘even een kindje maken’ wel vergeten.

En wat bleek.. dat konden wij inderdaad wel vergeten…  

Volgende keer lees je hoe wij in de medische malle molen terecht kwamen.



Denk jij dat je PCOS hebt of wil je graag meer hierover lezen. Kijk eens ophttps://www.thuisarts.nl/polycysteus-ovariumsyndroom-pcos/ik-heb-polycysteus-ovariumsyndroom