Twee jaar.

12 augustus 2017

Een onuitwisbare herinnering.

Jouw geboorte. Ik vond het bijzonder om je te ontmoeten.

Eindelijk te zien hoe je eruit zag.

Je lijkt op mij. Dat is zo bijzonder.

We zagen ook hoe ziek je was. Dat we niks anders hadden kunnen doen.

Ik was verbaasd over hoe je er uit zag. Maar daardoor zagen we meteen dat het goed was. Dapper gestreden en zo groot gegroeid. Het was een wonder en je kreeg nu je rust.

De afgelopen 2 jaar zijn snel gegaan.

We herdenken jou en we noemen je naam.

Iedereen weet wie je bent en dat je bij ons hoort.

Trots op jou en trots op ons.

Jij maakte ons papa en mama.

Dat is een bijzonder gevoel. Een meisje echt van ons.

Maar niet in onze armen. En dat doet soms zeer.

Jij bracht ons nóg dichter bij elkaar. Maakte onze liefde voor elkaar nog intenser dan die al was.

Leerde ons genieten van kleine dingen en het leven niet als vanzelfsprekend te nemen.

Jij leerde ons dat de toekomst onzeker is en dat je moet leven en genieten van het nu.

En jij leerde ons hoe het is om afscheid te nemen uit liefde.

Hoe het is als je geen grip hebt op dingen, hoe je dat los kunt laten.

Hoe sommige dingen er niet toe doen en andere dingen heel belangrijk zijn.

Dankjewel lieve Fien.

Voor wie je bent en wie je was.

Voor de stappen die je in ons leven hebt gezet.

Voor de warme gloed die je toevoegt aan ons leven en voor de liefde voor jou die verbindt ♡ ★

Wij doen vandaag een dansje voor jou en eten taart. Dans je mee daarboven? ☾ ⋒

Kleine schat, 2 jaar geleden werd je geboren.

Vol trots zijn wij dat wij jouw papa en mama zijn.

Hoe het begon.

Waar moet je beginnen als je wilt vertellen over een wens om zwanger te worden?

Meestal met, ‘Schat ik wil een baby, laten we de anticonceptie weggooien’

Bij ons ging dat iets anders.

Sinds mijn pubertijd zit mijn gewicht al in een stijgende lijn, kreeg ik donkere haartjes op mijn buik en was een regelmatige menstruatie ver te zoeken.

Toen ik na jaren de pil slikken, migraine na migraine aanval kreeg. Adviseerde een neuroloog om te stoppen met de pil, dit met groot succes.
De migraines werden snel een stuk minder.

Daarentegen werden de menstruaties steeds minder voorspelbaar. 

Ik ging van een half jaar niet ongesteld, naar 4 weken achter elkaar wel, en alles wat daar tussen zit.

Toen ik in 2009 mijn huidige man ontmoette, gebruikte ik niks en kinderen krijgen was echt nog te vroeg dus koos ik voor een ‘Mirena’ spiraal. Minder hormonen en wel beschermd, dus perfect voor ons.

Tegen de tijd dat ik 22 was, kreeg ik toch wat vraagtekens over mijn lichaam.

Ik kreeg inmiddels ook donkere gezichtsbeharing, waar ik dood ongelukkig van werd.
Waar kwamen deze haartjes vandaan en waarom werd ik niet gewoon ongesteld?

Na een thuisonderzoek bij ‘Dr Google’ vond ik het fenomeen PCOS, oftewel ‘Polycysteus Ovarium Syndroom’ .

Na het lezen over PCOS vielen de puzzelstukjes op zijn plek. Dit is wat ik heb. Fijn om te weten. maar dit heeft misschien ook wel invloed op onze kinderwens?

Samen besloten we dat we nu nog geen kinderen wilde, dus eigenlijk was het voor mij nog niet relevant. Dus ik deed nog even niks met deze kennis. Een soort van struisvogel politiek.

Toen ik 23 jaar werd, kreeg ik toch het idee dat ik er iets mee moest en ben ik naar de huisarts gegaan.

Ik heb mijn verhaal gedaan en de arts trok snel de conclusie dat het wel PCOS móest zijn, maar liet nog bloed prikken en een inwendige echo maken.
De echo bleek een schot in de roos,  “Je bent een échte PCOS-er, want je zit vol met kleine follikels” zei de echoscopist.

Toen de huisarts mij belde om dit officieel aan mij door te geven, zei ze ‘Je bent nog zo jong, kinderen komen later pas, dus dat maakt niks uit.’

Toen dacht ik, ho even, wat heeft leeftijd hier mee te maken?

Ik heb een hormoonstoornis, hoe kan dit ‘genegeerd’ worden onder het mom ‘je bent nog jong’? Als ik nu kinderen wil, heb ik dus een probleem.

PCOS zorgt er namelijk voor dat ik véél minder dan 12 x per jaar eisprong heb. En in mijn geval zelfs nooit.

Dit zorgde ervoor dat onze kinderwens in één klap veranderde van, ‘dat komt nog wel’ naar ‘misschien moeten we er eens over praten.’

Want met zo zelden een eisprong, kun je ‘even een kindje maken’ wel vergeten.

En wat bleek.. dat konden wij inderdaad wel vergeten…  

Volgende keer lees je hoe wij in de medische malle molen terecht kwamen.



Denk jij dat je PCOS hebt of wil je graag meer hierover lezen. Kijk eens ophttps://www.thuisarts.nl/polycysteus-ovariumsyndroom-pcos/ik-heb-polycysteus-ovariumsyndroom

Schrijven .

Ik ga het doen. Ik ga schrijven op mijn eigen blog.

Vooral voor mijzelf, maar ook om met jullie mijn verhalen te delen.

Hoe ik van onbezorgde midden twintiger ging, naar rouwende wensmama. Dat klinkt misschien dramatisch, maar het is wel zoals het is.

Ik deel hoe het is om in een fertiliteitstraject te zitten en hoe het is om een van de moeilijkste beslissingen van mijn leven te maken.

Namelijk de zwangerschap afbreken van ons dochtertje, die heel erg ziek bleek te zijn.

Maar ook hoe wij positief blijven en zorgen dat ons leven niet wordt opgeslokt door onze kinderwens en de onzekerheden daaromheen.

Hoe vaak ik post weet ik nog niet. Ik zal de aankomende tijd ons verhaal vertellen.

In verschillende delen vertel ik hoe ik erachter kwam dat zwanger worden niet vanzelfsprekend zou worden, dat de stap naar ivf onvermijdelijk was, dat wij afscheid moesten nemen van ons meisje Fien en hoe wij dit allemaal hebben beleefd.

Lees jij met mij mee?


Liefs Vera.